Συγγενής του Λασκαρίδη και φίλος, ο Δημήτρης Τσομώκος, ο νέος υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος
Η Τράπεζα της Ελλάδος ανακοίνωσε τον διορισμό του Δημήτρη Τσομώκου στη θέση του υποδιοικητή της ΤτΕ.
Ο νέος υποδιοικητής, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, πληροί τα τυπικά κριτήρια που θέτει το θεσμικό πλαίσιο για την ανάληψη της συγκεκριμένης θέσης.
Ωστόσο, γύρω από την τοποθέτηση αυτή υπάρχουν δύο στοιχεία που δημιουργούν εύλογα ερωτήματα και χρήζουν αναφοράς.
Η πρώτη «σύμπτωση» είναι ότι ο Δημήτρης Τσομώκος συνδέεται με στενή συγγενική σχέση με τον επιχειρηματία Λασκαρίδη.
Παράλληλα, ο Δημήτρης Τσομώκος διατηρούσε επί σειρά ετών πολύ καλή σχέση με τον Αντώνη Σαμαρά. Δεν είναι γνωστό εάν η συγκεκριμένη σχέση εξακολουθεί να υφίσταται σήμερα.
Το παράδοξο της Τράπεζας της Ελλάδος
Αυτό που επισημαίνουμε δεν αφορά προσωπικά τον Δημήτρη Τσομώκο, ο οποίος διορίστηκε στη θέση του υποδιοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, αλλά ένα ευρύτερο θεσμικό ζήτημα που αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι διορισμοί στις κορυφαίες θέσεις του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.
Η Τράπεζα της Ελλάδος ζητά από τους διευθύνοντες συμβούλους και τα ανώτατα στελέχη των εποπτευόμενων τραπεζών να περάσουν από τη διαδικασία του fit & proper, δηλαδή να αποδείξουν ότι διαθέτουν τα απαιτούμενα εχέγγυα καταλληλότητας, επάρκειας, εμπειρίας και ακεραιότητας για τη θέση που πρόκειται να αναλάβουν.
Το ερώτημα, επομένως, είναι γιατί για τις κορυφαίες θέσεις στις εθνικές κεντρικές τράπεζες, αλλά και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τα κριτήρια επιλογής και οι διαδικασίες λογοδοσίας δεν είναι αντίστοιχα αυστηρές και διαφανείς.
Με απλά λόγια, δημιουργείται η εντύπωση ότι για να διοικήσει κάποιος μια εμπορική τράπεζα απαιτείται εξονυχιστικός έλεγχος καταλληλότητας, ενώ για τις κορυφαίες θέσεις του ίδιου του εποπτικού συστήματος η διαδικασία επιλογής μπορεί να εμφανίζεται πολύ περισσότερο πολιτική και λιγότερο θεσμικά ελεγχόμενη.
Δίχως έλεγχο
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό παράδοξο.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπως και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες, διαθέτουν τεράστια θεσμική και οικονομική ισχύ, ενώ ταυτόχρονα η διαδικασία επιλογής των προσώπων που καταλαμβάνουν τις κορυφαίες θέσεις τους δεν είναι πάντα εξίσου διαφανής στα μάτια της κοινωνίας.
Δηλαδή δεν ελέγχονται από κανέναν μηχανισμό… κοινώς κάνουν ότι θέλουν, όποτε θέλουν και αν θέλουν.
Αυτό δημιουργεί ένα ζήτημα θεσμικής λογοδοσίας, το οποίο δεν αφορά ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ή έναν συγκεκριμένο διορισμό, αλλά συνολικά τον τρόπο λειτουργίας του ευρωπαϊκού κεντρικού τραπεζικού συστήματος.
Και είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σε πολιτικό και θεσμικό επίπεδο σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Γιατί όταν από τις εμπορικές τράπεζες απαιτείται αυστηρό fit & proper, είναι εύλογο να τίθεται το ερώτημα εάν αντίστοιχα υψηλά standards διαφάνειας, αξιοκρατίας και λογοδοσίας θα πρέπει να ισχύουν και για εκείνους που βρίσκονται στην κορυφή της ίδιας της εποπτικής πυραμίδας.
www.bankingnews.gr
Ο νέος υποδιοικητής, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, πληροί τα τυπικά κριτήρια που θέτει το θεσμικό πλαίσιο για την ανάληψη της συγκεκριμένης θέσης.
Ωστόσο, γύρω από την τοποθέτηση αυτή υπάρχουν δύο στοιχεία που δημιουργούν εύλογα ερωτήματα και χρήζουν αναφοράς.
Η πρώτη «σύμπτωση» είναι ότι ο Δημήτρης Τσομώκος συνδέεται με στενή συγγενική σχέση με τον επιχειρηματία Λασκαρίδη.
Παράλληλα, ο Δημήτρης Τσομώκος διατηρούσε επί σειρά ετών πολύ καλή σχέση με τον Αντώνη Σαμαρά. Δεν είναι γνωστό εάν η συγκεκριμένη σχέση εξακολουθεί να υφίσταται σήμερα.
Το παράδοξο της Τράπεζας της Ελλάδος
Αυτό που επισημαίνουμε δεν αφορά προσωπικά τον Δημήτρη Τσομώκο, ο οποίος διορίστηκε στη θέση του υποδιοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, αλλά ένα ευρύτερο θεσμικό ζήτημα που αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι διορισμοί στις κορυφαίες θέσεις του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.
Η Τράπεζα της Ελλάδος ζητά από τους διευθύνοντες συμβούλους και τα ανώτατα στελέχη των εποπτευόμενων τραπεζών να περάσουν από τη διαδικασία του fit & proper, δηλαδή να αποδείξουν ότι διαθέτουν τα απαιτούμενα εχέγγυα καταλληλότητας, επάρκειας, εμπειρίας και ακεραιότητας για τη θέση που πρόκειται να αναλάβουν.
Το ερώτημα, επομένως, είναι γιατί για τις κορυφαίες θέσεις στις εθνικές κεντρικές τράπεζες, αλλά και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τα κριτήρια επιλογής και οι διαδικασίες λογοδοσίας δεν είναι αντίστοιχα αυστηρές και διαφανείς.
Με απλά λόγια, δημιουργείται η εντύπωση ότι για να διοικήσει κάποιος μια εμπορική τράπεζα απαιτείται εξονυχιστικός έλεγχος καταλληλότητας, ενώ για τις κορυφαίες θέσεις του ίδιου του εποπτικού συστήματος η διαδικασία επιλογής μπορεί να εμφανίζεται πολύ περισσότερο πολιτική και λιγότερο θεσμικά ελεγχόμενη.
Δίχως έλεγχο
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό παράδοξο.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπως και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες, διαθέτουν τεράστια θεσμική και οικονομική ισχύ, ενώ ταυτόχρονα η διαδικασία επιλογής των προσώπων που καταλαμβάνουν τις κορυφαίες θέσεις τους δεν είναι πάντα εξίσου διαφανής στα μάτια της κοινωνίας.
Δηλαδή δεν ελέγχονται από κανέναν μηχανισμό… κοινώς κάνουν ότι θέλουν, όποτε θέλουν και αν θέλουν.
Αυτό δημιουργεί ένα ζήτημα θεσμικής λογοδοσίας, το οποίο δεν αφορά ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ή έναν συγκεκριμένο διορισμό, αλλά συνολικά τον τρόπο λειτουργίας του ευρωπαϊκού κεντρικού τραπεζικού συστήματος.
Και είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σε πολιτικό και θεσμικό επίπεδο σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Γιατί όταν από τις εμπορικές τράπεζες απαιτείται αυστηρό fit & proper, είναι εύλογο να τίθεται το ερώτημα εάν αντίστοιχα υψηλά standards διαφάνειας, αξιοκρατίας και λογοδοσίας θα πρέπει να ισχύουν και για εκείνους που βρίσκονται στην κορυφή της ίδιας της εποπτικής πυραμίδας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών